Sözlükte rabıta, “iki şeyi birbirine bağlayan ip, alaka, münasebet; ilgi ve sevgi ile bir şeye bağlılık” gibi manalara gelir. Tasavvuf ehline göre rabıta, mürşid ile mürid arasındaki ilahi feyzin akışını sağlayan manevi bir bağdır. Müridin kendi şahsiyetinden sıyrılıp mürşid-i kâmilin şahsiyetiyle bağ kurmasıdır. Buna göre rabıta müridin şeyhini sürekli hatırlaması, onu örnek alması, onun edebine bürünmesi ve bu suretle nefsini terbiye etmesi için bir kalbî disiplin ve ruhi terbiye yoludur.