Akıl, kalp ve ahlak birlikte sohbet ediyorlarmış. Geç vakit olunca akıl, “Artık kalkalım, vakit çok geç oldu” demiş. Kalp, “Kalkalım ama sık sık bir araya gelelim, zira ben ayrılığa fazla dayanamam” demiş. Ahlak ise son noktayı koymuş: “Ben gitmem, çünkü ben gidersem bir daha geri gelmem.”